panorama

تا کجا باید رفت؟ — نمی‌دانستیم

قدم بر خاک، قدم می‌فشردیم

با پایِ سنگین، فرو می‌رفتیم

ردی از خود، تنها از ما، می‌کشیدیم

ای دوست — آن چشم‌اندازی که می‌خواستم نشانت دهم

شاید کمی از آنچه تو می‌خواستی

جدا بیفتد

در آغوشِ شفقِ غروب

با گام‌هایِ ناهموارِ تو و من

گونه‌هایی به یک رنگ نشسته

یافتم — دلم نوازش می‌شود

غمِ سنگین می‌گدازد، در آسمانِ تف‌دیده

پُر می‌شود از مهر

بیا دمی بیاساییم — بار از دوش به زمین

دل بسپاریم به ما — تا اکنون

نمی‌دانستم کف‌هایم کی ساییده بود

حتی از آن نیز بی‌خبر بودم

گویی سر اندک بالا گرفته بودم

و در این راه، این‌چنین می‌رفتم؟

این چشم‌اندازی که در چشمم می‌نشیند

از این کران تا آن کران — برش می‌زنم

بارها و بارها، روشن و نزدیک، لمسش می‌خواهم

گویی در برابرِ زمانی که شتابان می‌رَوَد

اندک می‌ایستم

هر چه توان دارم، قدم را به قدم می‌بندم

تا بالا بروم

اگر دور هم بزنم، اگر به سختی هم برسم،

یَکّه‌تاز آمدم —

و پاهایِ خسته‌ام را هم، آه،

می‌توانم ببالم — در این گرگ‌و‌میش

در دوردست، به‌گُنگی پیدا —

کوه‌هایِ تو‌درتو، که دلم را به لرز می‌اندازد

اما شاید چیزی پیش‌بینی‌نشده

پیدا کنم — پس، قدم برمی‌دارم

پی‌درپی، دست در دست

آتشی آرام، میانِ ما می‌سوزد

گِردِ این آتش نشسته‌ایم

و از روشنایش، یک‌به‌یک

دل‌هایِ بی‌پرده‌مان آشکار می‌شود

آه، اکنون — می‌توانم بگویم. می‌شنوی؟

به اندازهٔ راهی که دور زده‌ایم

چشم‌اندازهایی که پیدا کردیم —

بر دوش می‌گیریم، و رو به پس، نظر می‌کنیم

به ما — تا اکنون — خیره می‌شویم

و ما را — تا اکنون — می‌ستاییم